Dit is geschreven voor de zelfmoordenaar die besloten heeft om er een einde aan te maken vanwege geestelijk lijden dat geen fysieke oorzaak heeft. Als ervaren zelfmoordenaar ga ik niet tegen je besluit in, in tegendeel: ik denk dat het juist goed is om aan je lijden zo snel mogelijk een einde te maken. Ik weet hoe het is om als een soort open zenuw door het leven te gaan en jaren achtereen in een hel te leven.

Op een gegeven moment ben ik achter de computer gaan zitten en heb ik de woorden 'how to kill yourself?' ingetypt. Je snapt dat ik hier een enorme hoeveelheid zeer uiteenlopende resultaten op kreeg waardoor ik door de bomen het bos niet meer zag. Daarom heb ik een handig stappenplan uitgewerkt om asap een einde aan je zelf te maken.

Bij het schrijven van de teksten heb ik steeds uit mijn eigen ervaring van innerlijke strijd en depressie geput, die mijn leven van kinds af aan in de weg heeft gezeten. Wanneer je de moord op je zelf tot een geslaagd einde wil brengen, is het raadzaam om de teksten zo aandachtig mogelijk te lezen en de inhoud rustig tot je door te laten doordringen.

Succes!

 

STAP 1: BEDAREN

Deze eerste belangrijke stap kan ook een hele lastige zijn. Het kan namelijk zijn dat je in een crisis zit: dat je radeloos bent, woedend, gekwetst, in paniek, verward of onder invloed van medicijnen, drank of drugs. Het is totaal contraproductief om onder die omstandigheden iets te beslissen of informatie tot je te nemen en daarom is het belangrijk dat je eerst even de tijd neemt om tot bedaren te komen.

Wat er ook op dit moment aan de hand is: weet dat het weer voorbij gaat. Probeer even te landen, ga op bed liggen, slaap er een nacht over maar zorg er iig voor dat je de informatie op een rustige manier tot je kunt nemen, zodat je het op een weloverwogen manier tot je door kunt laten dringen. Grote kans dat je al de nodige portie ellende achter de rug hebt dus een beetje meer tijd kun je wel handelen.

Bedenk bovendien dat je besloten hebt een einde aan je lijden te maken. Dat besluit betekent dat het probleem feitelijk al is opgelost. Het besluit alleen al kan je al rustig maken: er is immers verlossing onderweg en er is daarom niets meer waar je je nog zorgen over hoeft te maken.

 

STAP 2: ECHT WILLEN

Om de zelfmoord tot een geslaagd einde te brengen is het van groot belang om ook echt zeker te zijn van je beslissing. Hoe zekerder je bent van de beslissing om je zelf te vermoorden, hoe groter de kans dat aan je lijden zo snel mogelijk een einde komt.

Je zult bereid moeten zijn om alles op te geven. Je lichaam, je geschiedenis en herinneringen, je voorkeuren, je bezittingen, je hoop, je spijt, je zelfbeeld, de hele wereld zul je moeten loslaten.

De neiging om je zelf te vermoorden kan het gevolg zijn van een terugkerende maar tijdelijke emotie. Wanneer de wil om jezelf kwijt te raken tijdelijk is, zullen al je handelingen de volledige overtuiging missen en daardoor mislukken. Echt willen betekent dat je volledig bereid bent te sterven.

Wanneer je volledig bereid bent te sterven dan is er geen drama meer. Voelt het idee van zelfmoord nog als een drama? Doe. Het. Dan. Niet. Want dan wil je het niet echt. Wanneer je besluit om het te doen, dan zijn al je zorgen opgelost: dat veroorzaakt geen drama maar opluchting. Veroorzaakt het besluit opluchting, rust of onverschilligheid, lees dan verder.

 

STAP 3: HET SLACHTOFFER LOKALISEREN

Wanneer een moordenaar iemand gaat vermoorden zal hij eerst moeten weten wie zijn slachtoffer is: wie wil je gaan vermoorden? Dit lijkt een overbodige vraag maar het is van enorm belang om goed voor ogen te hebben van wie je jezelf wil gaan bevrijden. Wie of wat is het dat je wilt kwijtraken?

Je zult antwoorden dat je jezelf wilt kwijtraken maar wie of wat is dat nu eigenlijk? Wie of wat noem jij 'jezelf'? Wie of wat veroorzaakt je lijden? Om hier achter te komen is het handig dat je eerst eens goed naar datgene kijkt wat jij 'jezelf' of 'ik' noemt.

Veel mensen denken bij 'zichzelf' aan hun lichaam maar het is niet het lichaam dat het lijden veroorzaakt. Wanneer het lichaam in een slaaptoestand verkeert dan is er tenslotte geen lijden. Het lijden begint pas als je wakker wordt.

Dat betekent dat je lichaam niet de boosdoener is; dat je lijden niet door je lichaam wordt veroorzaakt en we kunnen het dus als zodanig met rust laten. Je lichaam vermoorden om aan je lijden een einde te maken zou immers net zoiets zijn als je huis slopen omdat de inrichting je niet bevalt.

Wat veroorzaakt je lijden dan wel? Wie of wat moet je vermoorden om aan je lijden een einde te maken? We hebben net al gezien dat het lijden begint zodra we wakker worden dus daar ligt misschien de oorzaak. Wat gebeurt er als je wakker wordt?

Zodra je wakker wordt begint de pijn maar is dat zo? En wat is die pijn dan? Het is een diepe emotionele pijn veroorzaakt door angst en teleurstelling en verdriet, een pijn die soms in razende woede of totale verwarring kan omslaan als hij te hevig wordt. Het is eigenlijk één groot, bloedheet drama.

Laten we nog even terug gaan: je wordt wakker uit je slaap.

Wat is het allereerste wat er gebeurt?

Het eerste wat er gebeurt is niet je lijden maar je denken. Je herinnert je wie je bent en vervolgens herinner je de situatie waarin je verkeert en die is volgens jou zo ellendig dat het lijden weer een aanvang neemt. Je emoties; je slechte gevoel, je angst, je drama of woede ontwaken zodra je begint met denken. We hebben de 'boosdoener' gevonden!

Het lijden dat na je wakker worden begint wordt veroorzaakt door de gedachten die je hebt; door de ideeën die je over jezelf en de wereld hebt. Het lijden dat na je wakker worden begint is het gevolg van je stellige overtuigingen.

Er bestaat geen enkele bloem die bang is om te bloeien, geen enkele koe die depressief is. Alleen het menselijk denken veroorzaakt deze vormen van lijden.

Maar niet getreurd, we hebben de dader iig gelokaliseerd: het is een beeld dat wordt veroorzaakt door je denken en je weet nu dus wat je moet 'vermoorden' om aan je lijden een einde te maken.

 

STAP 4: WIE DENK JE WEL/NIET DAT JE BENT?

Je denken vermoorden is een vrij nutteloze zaak want het vindt gewoon plaats, net als je ademhaling of je hartslag. Het is ook niet het denken dat slecht is (Je denken stelt je namelijk in staat om dit te lezen.) het gaat om het belang dat je aan je gedachten hecht.

Iedere gedachte veroorzaakt een gevoel dat wordt gevormd aan de hand van de betekenis die je aan die gedachte geeft. Iedere negatieve gedachte veroorzaakt een negatief gevoel en iedere positieve gedachte veroorzaakt een positief gevoel. Probeer maar uit! Denk aan iets naars en je gaat je vanzelf naar voelen. Denk aan iets fijns en je gaat je fijn voelen. Zo simpel is het: alles wat je nu voelt is het directe gevolg van wat je nu denkt.

Sommige mensen gaan licht door het leven omdat ze positieve gedachten hebben en andere mensen hebben het zwaar omdat ze negatieve gedachten hebben. Dat heeft niks te maken met of het leven tegenzit want er zijn mensen die licht leven bij onheil en mensen die zwaar leven bij voorspoed. Omstandigheden spelen geen rol.

Gedachten komen en gaan en worden pas 'waar' als je ze gelooft en dat is wat er steeds gebeurt: bepaalde gedachten komen op en je klampt je eraan vast. De pijn die dat veroorzaakt, hou je in stand door er steeds weer aan te denken. Zou je er niet aan denken, dan zou het geen pijn doen.

Het probleem is echter dat je van je pijn een identiteit hebt gemaakt: je denkt dat het verhaal van je gedachten bij jou hoort en dat je jezelf kwijt raakt als je dat verhaal loslaat. Je kunt nu denken 'Ja maar het hoort ook echt bij mij want dit of dat (en dat kunnen hele nare zaken zijn) is ooit echt gebeurd en ik heb dit of dat toch echt meegemaakt.'

Natuurlijk zijn die dingen echt gebeurd maar dat was toen. De vraag is: horen ze nu bij jou? Er is nu immers niks aan de hand? Er bestaat niet zoiets als 'oude pijn' Pijn wordt altijd in het hier en nu gevoeld omdat je het in het hier en nu met je denken in leven houdt.

Om van de pijn verlost te raken hoef je niks anders te doen dan je bewust te worden van het negatieve verhaal dat je steeds over jezelf blijft vertellen en te zien dat het je eigen overtuigingen zijn die je pijn steeds veroorzaken.

 

STAP 5: DE DAAD

Ben je in staat om naar jezelf te kijken? Wanneer je bij een bushalte staat, kun je jezelf dan bij die bushalte zien staan? Kun je jezelf zien op de plek waar je nu bent en ben je je bewust van wat je nu denkt?

Een manier om een einde aan het lijden te maken is door naar jezelf te kijken en te ontdekken wat je overal zoal bij denkt. Het is belangrijk om hierbij niet te oordelen want dan is de denker weer in charge en die wil je nu juist even bekijken.

Een hoop mensen zijn in staat om naar zichzelf te kijken maar meestal gebeurt dat vanuit de denker en die oordeelt altijd. Probeer nu eens te kijken zonder te oordelen, gewoon praktisch waar te nemen zonder emoties of drama. Zie jezelf zitten en worstelen met al die gedachten en emoties en oordeel niet.

Het kan best wel even schrikken zijn om te ontdekken dat je dagelijks overal toch wel heel vaak, of zelfs alleen maar, negatieve gedachten bij hebt en je snapt dan ook meteen waarom je je steeds zo slecht hebt gevoeld. Ieder mens met zulke gedachten zou immers ongelukkig worden?

Nu je ziet dat de denker overal voortdurend 'nee' tegen zegt, zou je kunnen beginnen om dat eens voor een paar maanden te veranderen in 'ja' en te kijken welke resultaten dat oplevert. Word je ergens voor uitgenodigd? Zeg ja tegen de uitnodiging! Voel je je negatief? Zeg ja tegen dat negatieve gevoel! In plaats van steeds te vluchten ('nee' te zeggen) ga je alles voor de verandering eens aan (door 'ja' te zeggen). Dat lijkt misschien eng maar ik kan je verzekeren dat het nog niet half zo eng is als vluchten.

Wanneer je jezelf ziet denken ben je niet meer degene die denkt, maar degene die naar dat denken kijkt. Aangezien degene die kijkt nooit degene kan zijn waarnaar gekeken wordt, ben je niet meer degene die denkt (lijdt) maar degene die naar dat denken kijkt. Strikt genomen is dit het moment waarop je ware 'zelfmoord' plaatsvindt. Alleen 'vermoord' je hier niet je lichaam maar stop je om je te identificeren met je gedachten.

Je ontstijgt de persoon die je dacht te zijn door hem te zien. Je bent niet meer de persoon die denkt (en daardoor lijdt) maar degene die het denken en lijden van die persoon waarneemt. Je bent niet meer degene die zijn denkbeelden ondergaat, maar degene die naar de persoon met zijn denkbeelden kijkt. Er is een enorme dimensie bijgekomen: je bent je lijdende ik ontgroeid!

Je ziet je gedachten komen en gaan, alleen hou je je er niet meer aan vast of geeft er betekenis aan. Je laat ze gewoon komen en gaan als vissen in een beekje. Feitelijk is er op dit moment helemaal niets aan de hand, tenzij je denkt dat er wel wat aan de hand is (maar dan ben je weer in de denker veranderd).

De mogelijkheid om bewust te zijn van je gedachten is de grootste macht die de mens tot zijn beschikking heeft. Jouw besluit om gedachten gewoon los te laten maakt het verschil tussen hemel en hel. Aan jou de keuze. Niets of niemand kan jou dit geven; je kunt het alleen jezelf geven. Probeer het uit en je zult zien dat het werkt.

De oorzaak van je ellende is niet iets of iemand in de wereld die jou iets heeft aangedaan of aandoet of gaat aandoen. Het is niet iets of iemand in de wereld die jou iets heeft onthouden of onthoudt of gaat onthouden. De ellende werd veroorzaakt door negatieve denkbeelden in het hier en nu en met dat je je daar bewust van wordt, neem je er afstand van. Waarom zou je jezelf nog langer kwellen?

Zodra je dit inziet, heb je je valse identiteit (de denker) verlaten ('vermoord') en heb je je ware zelf (het waarnemen zonder oordeel) gevonden. Vanaf dat moment ben je de getuige die naar de denker kijkt en niet meer de denker die zichzelf ervaart.

Door te observeren zonder oordeel pleeg je de ultieme zelf-moord.